De parabels van Jezus zijn korte, krachtige verhalen die meer doen dan alleen informeren. Ze nodigen uit tot reflectie, verwondering en innerlijke beweging. In plaats van theologische betogen koos Jezus voor beelden uit het dagelijkse leven: een zaaier, een herder, een koopman, een vader. Deze eenvoud maakt ze toegankelijk, terwijl hun lagen van betekenis tijdloos en diepgaand zijn.

Parabels hebben niet als doel om eenduidige antwoorden te geven, maar juist om het bewustzijn wakker te schudden. Jezus gebruikte deze vorm om zijn toehoorders te confronteren met hun aannames, omdenken uit te lokken en een spirituele realiteit tastbaar te maken.

🌾 Bekende parabels van Jezus

Parabel	Thema
De zaaier (Mattheüs 13)	Hoe het woord van God verschillend ontvangen wordt — afhankelijk van de “grond” van iemands hart.
De verloren zoon (Lukas 15)	Vergeving, thuiskomen en de overvloedige liefde van de vader (God).
De barmhartige Samaritaan (Lukas 10)	Ware naastenliefde komt soms uit onverwachte hoek.
De arbeiders in de wijngaard (Mattheüs 20)	Goddelijke rechtvaardigheid is niet hetzelfde als menselijke verdienste.
De schat in de akker & de parel van grote waarde (Mattheüs 13)	Het koninkrijk van God is kostbaar en vraagt volledige overgave.
De onbarmhartige dienaar (Mattheüs 18)	Wie vergeving ontvangt, hoort ook vergeving te geven.
Het mosterdzaadje (Mattheüs 13)	Het koninkrijk begint klein maar groeit krachtig.
De tien maagden (Mattheüs 25)	Wakker zijn, voorbereid zijn op wat komt.
De verloren munt (Lukas 15)	De vreugde van het vinden van iets dat dierbaar is — een beeld voor Gods vreugde over bekering.

Waarom parabels?

Jezus sprak in parabels om mensen aan het denken te zetten. Ze vormen een brug tussen het zichtbare en het onzichtbare, het aardse en het hemelse. Ze nodigen uit tot innerlijk werk, precies zoals ook mystieke tradities dat doen: door ervaring, niet alleen door verstand.

De ware kracht van een parabel ligt in de vraag die ze achterlaat, niet het antwoord dat ze geeft.