Samenvatting van Yehuda (2015): Post-traumatic stress disorder

In het overzichtsartikel Post-traumatic stress disorder (2015) beschrijft neurobioloog en psychiater Rachel Yehuda de neurobiologische en psychologische mechanismen die ten grondslag liggen aan PTSS. Het artikel bundelt tientallen jaren onderzoek naar stressregulatie, hormonen, geheugen en intergenerationele effecten van trauma.

Yehuda benadrukt dat PTSS niet alleen een psychologische reactie is, maar een ontregeling van het stresssysteem. Met name de HPA-as (hypothalamus-hypofyse-bijnier-as), die de productie van het stresshormoon cortisol regelt, functioneert anders bij mensen met PTSS. In plaats van chronisch verhoogde cortisolwaarden, zoals lang werd aangenomen, vertonen veel mensen met PTSS juist lagere basale cortisolspiegels in combinatie met een overgevoelige stressrespons. Dit wijst op een verstoorde negatieve feedback in het stresssysteem.

Daarnaast bespreekt Yehuda veranderingen in hersengebieden die betrokken zijn bij dreigingsdetectie en emotieregulatie, zoals de amygdala, hippocampus en prefrontale cortex. Deze netwerken spelen een rol bij het vasthouden van traumaherinneringen en het moeilijk kunnen dempen van stressreacties. Ook komt het concept van intergenerationele overdracht aan bod: traumatische ervaringen kunnen via epigenetische en relationele processen invloed hebben op stressregulatie in volgende generaties.

Het artikel benadrukt dat effectieve behandeling van PTSS zowel psychologische als biologische componenten moet adresseren. Traumagerichte therapieën, medicatie, slaapherstel en interventies die het zenuwstelsel reguleren kunnen allemaal bijdragen aan herstel. Volgens Yehuda is PTSS geen statische aandoening, maar een dynamische ontregeling van stress- en geheugensystemen die, met de juiste interventies, ook weer kunnen veranderen.

Het werk vormt een belangrijke basis voor het huidige begrip van PTSS als een samenspel van lichaam, brein en ervaring.