Soefi-oefeningen met adem maken deel uit van een eeuwenoude mystieke traditie waarin adem wordt gezien als een brug tussen het stoffelijke en het goddelijke. Binnen het soefisme — de innerlijke weg van de islam — is de adem (nafas) niet alleen een fysiologisch verschijnsel, maar een spiritueel voertuig: elke ademhaling is een kans om dichter bij God (Allah) te komen.

Belang van adem in het soefisme

De adem speelt een centrale rol in het spirituele ontwaken. Soefi-meesters benadrukken dat bewustwording van de adem het hart opent, het ego verzacht en de ziel zuivert.

In sommige soefi-ordes (zoals de Naqshbandiyya of Mevlevi) zijn ademtechnieken verbonden aan specifieke dhikr-praktijken (herhaling van Gods namen). Het doel is aanwezigheid in het moment en het doordringen van het goddelijke in elke cel van het lichaam.

Voorbeelden van soefi-ademoefeningen

1. Bewuste ademhaling met Godsnaam

• Op de inademing: Allaaah stil meedenken of fluisteren
• Op de uitademing: stilte, of Hu (de innerlijke naam van God)
• Deze ademhaling wordt vaak gecombineerd met hartfocus: alsof je door je hart ademt.

2. Vierdelige ademhaling

• Inademen → vasthouden → uitademen → stilte
• Elke fase kan gepaard gaan met een mantra of innerlijk gebed

3. Adem en beweging

• In de Mevlevi-dans (de draaiende derwisjen) is de ademhaling verbonden met ritme, overgave en centrering in het hart.

Deze oefeningen vormen geen dogma maar een uitnodiging tot verstilling, verbinding en overgave.